DE PAUS IN UTRECHT!

DE PAUS IN UTRECHT!

 

Oh, wat een dag was dat, toen de paus naar Utrecht kwam! Ik herinner het me nog als de dag van gisteren. Nee Louis, niet paus Adrianus VI, zo oud ben ik nu.... Terug naar mijn verhaal. De Salon van Weleer was in rep en roer, want zo'n bezoek maak je niet vaak mee. Paus Johannes Paulus II, zou op 12 mei 1985 ons stadje, Utrecht bezoeken. Ja ja Louis, die van dat liedje Popie Jopie. Mevrouw Belle de Fleurdelis was druk bezig met de voorbereidingen en ik hielp natuurlijk waar ik kon. Nee ja Louis, de paus is inderdaad niet in de Salon geweest... dat zeg ik toch ook niet. In ieder geval terug naar het verhaal.

De verwachting was dat de straten vol zouden staan met mensen, maar het tegendeel bleek waar. Het was echt een bizarre aanblik, die lege straten. In Den Bosch was het al rustig, maar Utrecht spande de kroon met de protesten. Mensen hingen aan lantaarnpalen en riepen "Pope go home!". Het was een chaos zoals ik die nog nooit had gezien. De beelden van de rellen gingen de hele wereld over.

En binnen in de Jaarbeurs, daar gebeurde het onverwachte. Hedwig Wasser, die had ik nog nooit eerder gezien, maar wat een indruk maakte zij met de toevoeging aan haar speech: "Gaan we geloofwaardig om met de boodschap van het Evangelie, als een opgestoken vingertje gepredikt wordt in plaats van een toegestoken hand? Als geen ruimte maar uitsluiting wordt aangezegd aan ongehuwd samenwonenden, gescheidenen, gehuwde priesters, homoseksuelen én vrouwen?" Ze sprak zo moedig en eerlijk over de dingen die haar dwarszaten in de kerk. Het was stil, je kon een speld horen vallen en toen kwam er boegeroep, maar ook applaus. Wat een moment! Ja Louis, het eten dat komt nu!

En dan het eten, dat was ook een verhaal apart. De paus kreeg vijf keer tong met asperges voorgeschoteld tijdens zijn 4 daagse bezoek in Nederland. Stel je voor, vijf keer! Ik moest er stiekem om lachen, want dat was wel een beetje een blunder.Toen de paus vertrok op 14 mei, was er een gevoel van opluchting. Het was een bezoek dat we niet snel zullen vergeten. Zelfs jaren later, als ik terugdenk aan die dagen, voel ik nog de spanning en de opwinding van toen.
 

Liefs,
Sophie van de Salon van Weleer