Doorgaan naar hoofdcontent

RECEPT VAN WELEER Romige vega spaghetti


Buiten adem kwam Sophie, de 1e huishoudster van mevrouw Belle de Fleurdelis, de keuken binnengevallen van Louis, de Franse chef-kok van mevrouw. ‘De – de- de-‘, veel meer kwam er nog niet uit haar mond, dus liet Louis haar eerst plaatsnemen op de keukenstoel naast het oude houtgestookte fornuis en schonk haar een kom hete thee in. Daarnaast kwam er een zelfgebakken kaneelvinger, want volgens Louis kon je geen thee drinken zonder er iets bij te nuttigen. Persoonlijk ging zijn voorkeur uit naar thee met een schijfje citroen, in plaats van de sloten melk die sommige mensen meenden bij de door hem met veel zorg gezette thee te moeten gieten.

Dat dat in Engeland de gewoonte was, moesten zij in Engeland weten, maar hier waren zij in Vollenhoven en daar hoefden zulke fratsen niet te worden uitgevoerd. Niet alleen ging die sloot melk ten koste van de geur en smaak van de exquise theesoorten die Louis gebruikte, ook werd de temperatuur er op een abrupte wijze mee omlaag gehaald, waardoor men altijd lauwe thee dronk. Een garantie voor een laf bakje, vond de kok, terwijl een zorgvuldig gesneden plakje citroen de smaak juist omhoog haalde en de thee niet plotseling een duik in temperatuur liet maken, maar lekker heet bleef. Dat was extra genieten!

En dat werkte. Sophie zat te genieten van een heerlijke kop hete groene Chinese thee, met wel twee kaneelvingers, omdat zij die zo lekker vond. Al snel was zij weer helemaal op adem gekomen en zat zij genietend voor zich uit te kijken. De noodzaak van de boodschap waarmee zij was komen binnenvallen leek haar alweer volkomen te zijn ontgaan. Daarom vroeg Louis er maar naar: ‘Wat was er nu zo belangrijk dat je buiten adem kwam binnenvallen?’ Sophie keek hem even met grote ogen aan, het moest even tot haar doordringen wat er ook alweer aan de hand was geweest. Toen ging haar een lichtje op! ‘De slager is dicht! Ik was even naar het dorp gefietst om naar de drogist te gaan en toen kwam ik langs de slagerij van Verkerk en daar was de deur dicht en het rolgordijn in de etalage naar beneden gelaten. En er was niemand in de winkel en er lag ook niets in de koeling van de toonbank en er hing een bordje op de deur met ‘Wegens omstandigheden gesloten’. Weet jij daar iets meer van?’ 

De kok knikte. ‘Jazeker, de slagerij is al meer dan een week dicht. De slager was ’s avonds nog laat bestellingen aan het rondbrengen met paard en wagen en toen is het paard geschrokken van een automobiel die toeterend langskwam en op hol geslagen en in de sloot terecht gekomen. Het paard is er weer heelhuids uitgehaald, maar de slager heeft een been gebroken en ligt in de stad in het ziekenhuis. Daarom is de winkel dicht en maak ik de laatste dagen alleen vegetarische gerechten.’ Gek genoeg was dat Sophie helemaal niet opgevallen. Wat maar weer eens bewees dat koken zonder vlees ook heel lekker kan zijn!



Kook de bloemkool in roosjes in 10-12 minuten gaar. Maak de saus in de blender of met de staafmixer door de bloemkool met de boter, melk, kruiden en de edelgistvlokken (ook wel voedingsgist of nutritional yeast genoemd) met elkaar te mixen tot een romige saus. Kook ondertussen de spaghetti beetgaar en meng die door de warme saus met de doperwten en fijngesneden peterselie. Garneer eventueel met een fijngesneden bosuitje en eet smakelijk!








Reacties

Populaire posts van deze blog

Oud en Wijs “DE MENS LIJDT HET MEEST, DOOR HET LIJDEN DAT HIJ VREEST.”

    Wekelijks deelt Louis de chef kok van Belle de Fleurdelis in de uitzending van ‘Breien met Louis en Sophie’ een spreuk met de kijkers. Deze spreuk is alom bekend. Maar waar komt die uitspraak eigenlijk vandaan? Louis is op onderzoek uit gegaan en is de bibliotheek gaan raadplegen en heeft alle encyclopédies doorgespit; de Grote Larousse, de Winkler Prince, de Encyclopedia Brittanica en zo kwam hij erachter dat er geen eenduidig antwoord op is te geven. In de loop der jaren hebben vele mensen zich afgevraagd wie deze regels heeft gedicht. De meest genoemde namen zijn: Petrus Augustus de Genestet, Jac. Revius, Nicolaas Beets, Guido Gezelle of Christiaan Huygens. De gedachte achter het versje is al vaak verwoord, bijvoorbeeld door Montaigne (1533-1592): “Qui craint de souffrir, il souffre déjà de ce qu’il craint” (‘Wie het lijden vreest, lijdt al door wat hij vreest’). Nico Scheepmaker vond de overeenkomst met een Engels versje van (mogelijk) Thomas Chatterton die leefde van ...

OUD EN WIJS: In Nederland komt er nooit revolutie, want hier mag je niet op het gras lopen. Karl Marx (1818 – 1883)

Iedere week bespraken Louis en Sophie in hun uitzendingen in 2021 op vrijdagavond in de rubriek ‘Oud en Wijs’ een bijzondere spreuk of citaat. Je kunt ze hier teruglezen. Vandaag een bijzonder citaat over de Nederlandse politiek van Karl Marx.   In zijn tijd werd Karl Marx omarmd maar ook gezien als die man met die opruiende ideeën.  In die tijd werden fabrieksarbeiders in de fabriek bezocht door een mannen die kwamen  vertellen over Marx en dat ze lid moesten worden van de bond, en vaak werden zij er ook weer uitgebonjourd. Wat zou zo’n man als Marx nu eigenlijk weten over Nederland?  Maar misschien zal je dat toch verbazen! Zijn moeder was Nederlands en zijn vader had een Amsterdamse rabbijn als stiefvader. Zijn oom Martin was fabrikant van tabaksdozen in Nijmegen, zijn oom David advocaat in Amsterdam en Paramaribo en zijn tante Sophie trouwde een tabakshandelaar in Zaltbommel. Zij gaven Marx een tijdlang onderdak toen hij zonder geld zat en Das Kapital aan het sch...

FOTO VAN WELEER 24 september 1664: Nieuw-Amsterdam wordt New York

Uiteraard deze keer geen echte foto, de fotografie was tenslotte in 1664 nog niet uitgevonden. Het aantal beelden is ook beperkt, er zijn wat oude kaarten en er is één bekend portret van de toenmalige gouverneur van de stad, Peter Stuyvesant. Die heette eigenlijk Pieter, maar zijn naam werd verengelst, net als de kolonie waar hij de baas over was, en is hij bekend als Peter. Hij stond ook bekend als ‘Zilveren Been’ en ‘Peg Leg Pete’, vanwege zijn houten been dat met spijkers en metalen versierselen bedekt was. Dat houten been liep hij op als directeur voor de West-Indische Compagnie van de ABC-eilanden, Aruba, Bonaire en Curaçao, een kolonie van de Zeven Verenigde Nederlanden. In april 1644 leidde hij een aanval op een fort op Sint Maarten, waarbij op een heuvel een batterij kanonnen werd ingericht. Peter besloot eigenhandig een vlag te planten op de batterij, waarop een kanonskogel zijn rechterbeen afschoot. Omdat zijn been in het tropische klimaat niet wilde genezen. Keerde hij terug...