Salon van Weleer

Op 1 juli 1862 werd in Nederland officieel de slavernij afgeschaft. Dat was tamelijk laat. Engeland schafte die in 1834 af en in Portugal en Portugees Indië gebeurde dat al in 1761. De slavenhandel was in 1815 al afgeschaft, ook later dan in Engeland dat dit in 1806 al deed. In de Verenigde Staten was het onder meer aanleiding tot een jarenlange burgeroorlog. Het einde van de slavernij werd tenslotte, bijna 50 jaar later, ingeluid met het ondertekenen door koning Willem III van de zogenaamde ‘Emancipatiewet’, waarmee ongeveer 35.000 slaven in Suriname en 12.000 slaven op de Nederlandse eilanden in het Caribisch gebied hun vrijheid kregen, zij het niet van harte. Nederlandse slavenhouders en plantage-eigenaren, veelal woonachtig in Nederland, waren bang dat de economie in de koloniën zou instorten wanneer al die mensen opeens vrije burgers werden. Daarom bleven de slaafgemaakten verplicht nog 10 jaar doorwerken op de plantages, tegen een minimale vergoeding. Verder kregen alle eigenaren...

Het was schroeiend heet in de villa van Weleer. De zon scheen al dagen onvermoeid op haar toppunt. Het leven was gaandeweg vertraagd. Iedereen deed wat er gedaan moest worden, maar in een veel lager tempo dan gebruikelijk. Het personeel stond extra vroeg op, om gebruik te maken van de uren dat het nog niet te warm was om te bewegen. Bovendien werd er van de heetste uren van de dag gebruik gemaakt om wat slaap in te halen, die er in de nacht bij was ingeschoten, omdat de hitte nog steeds te groot was om in slaap te vallen. Sophie, de 1e huishoudster van mevrouw Belle de Fleurdelis, de hoofdbewoner van de villa van Weleer, had het wat dat betreft niet getroffen met haar personeelszolderkamertje onder het dak. Daar bleef de hitte het langst hangen, dus waren de nachten vermoeiender dan de dagen. Om bij te komen bleef de huishoudster weleens een tijd langer in de ijskelder rondhangen dan strikt noodzakelijk was. In die kelder, de diepste plek van de villa, werden vlees, groenten en zuivel ...

Het was een stralende dag. Sophie, de 1e huishoudster van mevrouw Belle de Fleurdelis, was na het uitvoeren van de gebruikelijke huishoudelijke taken naar de keuken afgezakt. Nu deed zij dat meestal als het tijd was voor een pauze, om even een fijne kop koffie of thee te nuttigen met de Franse chef-kok van mevrouw, Louis. Die had dan meestal ook iets lekkers erbij om op te smikkelen. Ofwel iets dat versgebakken uit de oven van het oude, vertrouwde, houtgestookte fornuis kwam, ofwel iets dat van gisteren was overgebleven. En als men Sophie mocht geloven, waren die versnaperingen van gisteren vaak nog lekkerder dan de dag ervoor. Dan hadden alle smaken op elkaar in kunnen werken.   Het was niet alleen vandaag een mooie dag. De afgelopen dagen waren ook erg mooi geweest, al was het toen niet zó warm als nu. In de keuken stonden dan ook alle ramen tegen elkaar open om een beetje een koele luchtstroom te genereren. Het werkte maar gedeeltelijk. Een gevolg van het mooie ...

  Sinds 1975 is iedereen verplicht in de auto een gordel te dragen. Dat ging niet van harte. Diverse reclamecampagnes van het aloude Postbus 51 moesten de mensen ervan doordringen dat het dragen van een gordel levensreddend kon zijn. Daarvoor was er om te beginnen een naamsverandering nodig; eerst heetten ze ‘veiligheidsgordels’. Automobilisten vonden dat zij wel zelf voor de veiligheid zorg konden dragen. Maar dat is buiten de andere verkeersdeelnemers gerekend. Geen enkele automobilist gaat van huis met het idee ‘laat ik vandaag eens een vreselijk ongeluk krijgen’, en toch gebeuren zij dagelijks. De uitvinding van de veiligheidsgordel is de Britse luchtvaartpionier George Cayley. De gordel was er dus al voor de auto en zelfs voor het vliegtuig. Cayley, ook uitvinder van de rupsband, experimenteerde met zweefvliegtuigen: grote vleugels met een karretje eronder in de vorm van een bootje. Die konden vliegend van een heuvel afdalen. Om de piloot te beschermen werd er een gordel gebru...