Doorgaan naar hoofdcontent

RECEPT VAN WELEER Eiersalade

Sophie, de 1e huishoudster van mevrouw Belle de Fleurdelis, was de hele morgen hard aan het werk geweest. De vaste taken allemaal vervuld: de vloer van de hal soppen met de mop en dweil, het aanvegen van het bordes en de toegang van de villa van Weleer, lappen van de ramen op de begane grond en streeploos droog maken met spiritus en een oude krant, het vegen val alle trappen en overlopen van af de zolder tot en met de begane grond. En dan nog zo wat van de kleine klusjes. Maar nu was zij voor de hele dag klaar en kon ze de middag doorbrengen zoals zij zelf wilde.

Een paar weken geleden was zij samen met Louis, de Franse chef-kok van mevrouw, op een mooie middag op de fiets gestapt en waren zij naar de oude molen gefietst, waar zij hadden gepicknickt met de lekkernijen die Louis in de picknickmand had gestopt; heerlijke broodjes, stuk voor stuk rijkelijk belegd, koekjes en andere zoetigheden, zoals de appelmuffins die Sophie had mogen helpen maken. Het was een warme dag geweest en ze kwamen behoorlijk bezweet aan bij de oude molen. Daarom hadden zij eerst de kelen gesmeerd met de limonade, gemaakt van siroop van de aardbeien uit de eigen moestuin. Louis had die in een thermosfles gedaan, samen met wat blokjes ijs uit de ijskast, zodat de limonade nog heerlijk koud en verfrissend was toen zij aankwamen.

Daarna waren zij gaan zwemmen in de plas achter de molen. Over verfrissend gesproken. Het was een waterfestijn van jewelste geweest, spetterend en spattend naar elkaar. Het lachen en roepen  weerkaatste tegen de bomen om de plas en de resten van de oude molen. Nadat zij zich hadden afgedroogd en weer aangekleed, hadden zij de picknickmand geopend en was het waterballet veranderd in een smulfestijn. Bijna alles ging schoon op en doordat de zon maar bleef schijnen waren de huishoudster en de kok na de picknick en het zwemmen zo loom geworden dat ze allebei in het gras in slaap waren gevallen. Pas een uur later werden zij weer wakker omdat de temperatuur begon te dalen. Hoog tijd om terug naar de villa te fietsten.

De herinnering aan die middag stond Sophie nog levendig voor ogen en was voor herhaling vatbaar. Sophie voegde zich daarom bij Louis in de keuken. De chef-kok was druk met het bereiden van Engelse sandwiches. In vetvrij papier inpakken en in de mand. Ze konden weg! Wat ze niet hadden gezien, waren de donkere wolken die zich samenpakten boven Vollenhoven. Op het moment dat zij de keuken uit wilden stappen barstte er een onweer van jewelste los, vol donder en bliksem. Wat een domper! Sophie herpakte zich snel: ‘Kom, Louis, dan leggen we de picknickdeken in de hal en picknicken daar! Zo gezegd, zo gedaan en werd het een vrolijke middag!



Op een broodje past natuurlijk ook zelfgemaakte eiersalade, dat is toch de lekkerste!
Kook de eieren met een snuf zout in 7-8 minuten hard en laat ze onder de koude kraan goed schrikken. Laat even afkoelen voor je ze pelt. Prak ze dan in een schaal fijn, of snij ze een paar keer met de eiersnijder, dat geeft een groffer resultaat. Ook lekker! Dan mayonaise (of halvanaise, of yoghonaise), een lepeltje mosterd voor wat pit, fijngesneden bieslook en het kerriepoeder toe. Goed roeren en proef of er peper en zout bij moet. Er kan wat tuinkers als garnering bij of een fijngehakt augurkje. Doe vooral wat jij het lekkerst vindt. In de picknickmand in een luchtdicht bakje en pas op de broodjes smeren als de mand opengaat. Dat scheelt rommel. Eet smakelijk!
 







Reacties

Populaire posts van deze blog

Oud en Wijs “DE MENS LIJDT HET MEEST, DOOR HET LIJDEN DAT HIJ VREEST.”

    Wekelijks deelt Louis de chef kok van Belle de Fleurdelis in de uitzending van ‘Breien met Louis en Sophie’ een spreuk met de kijkers. Deze spreuk is alom bekend. Maar waar komt die uitspraak eigenlijk vandaan? Louis is op onderzoek uit gegaan en is de bibliotheek gaan raadplegen en heeft alle encyclopédies doorgespit; de Grote Larousse, de Winkler Prince, de Encyclopedia Brittanica en zo kwam hij erachter dat er geen eenduidig antwoord op is te geven. In de loop der jaren hebben vele mensen zich afgevraagd wie deze regels heeft gedicht. De meest genoemde namen zijn: Petrus Augustus de Genestet, Jac. Revius, Nicolaas Beets, Guido Gezelle of Christiaan Huygens. De gedachte achter het versje is al vaak verwoord, bijvoorbeeld door Montaigne (1533-1592): “Qui craint de souffrir, il souffre déjà de ce qu’il craint” (‘Wie het lijden vreest, lijdt al door wat hij vreest’). Nico Scheepmaker vond de overeenkomst met een Engels versje van (mogelijk) Thomas Chatterton die leefde van ...

HET BIJZONDERE WOORD VAN VANDAAG: FLAMOES

Iedere week bespreken Louis en Sophie in hun uitzending op vrijdagavond een bijzonder woord en de oorsprong ervan. Je kunt hun verhalen hier teruglezen. Vandaag het leuke woord: FLAMOES  Even was er twijfel of Louis zich vergist had en dit een recept zou zijn met een spelfout waardoor het vla-moes moest zijn? Iets als Vanillevla met perenmoes, of zoiets.  Maar dat was het niet. De bedoeling was toch echt het woord flamoes! De betekenis is het vrouwelijk geslachtsdeel en het is misscien verrassend dat het helemaal niet duidelijk waar het vandaan komt.  Er wordt door de kenners wel een verband gesuggereerd met het Duitse Möse zoals dat eind 18e eeuw wordt aangetroffen, of Mütze, dat wij kennen als ‘muts’ in de betekenis ‘domme vrouw’, maar het element fla- blijft dan onverklaard.   Er is een woord ‘plamoes’, dat dunne slappe modder betekent, maar dat heeft ook geen aantoonbaar verband. Waarschijnlijk moet dan eerder gedacht worden aan een dialectvorm van het woord...

OUD & WIJS: ZO BRUTAAL ALS DE BEUL.

OUD & WIJS:  ZO BRUTAAL ALS DE BEUL.  Ofwel. De eerste klap was een daalder waard! Brutaal, tegenwoordig betekent het ‘onbeschoft’ of ‘stout’, maar oorspronkelijk ging de betekenis veel verder: ‘beestachtig’ betekende het in de 16e eeuw. En wat een beul moest doen, was dat destijds ook. Radbraken, bijvoorbeeld, het breken van armen en benen van iemand die op een wiel was vastgebonden. En dan niet één keer, maar liefst per lichaamsdeel zo vaak mogelijk. Of iemand de duimschroeven aanzetten, een apparaatje waarbij de botten in de vingers stuk voor stuk gebroken konden worden. Dan was een onthoofding een ware opluchting, want snel voorbij. Tenzij de beul zijn werk niet goed deed en er twee, drie of vier keer hakken voor nodig had. Andere smerige klusjes waren bijvoorbeeld de keren dat iemand eerst de ingewanden uit het lijf gesneden moesten worden, voor de genadeklap kwam. De beul werd per klap betaald en om er meer zeker van te zijn dat die goed gedaan werd, was de beloning ...