Het ‘krabbertje’, officieel het veiligheidsscheermes genaamd, is al bijna 125 jaar oud. Op 15 november 1904 werd er patent op verleend in de Verenigde Staten aan King Camp Gillette. Niet alleen werd hij er miljonair door, omdat hij op elk pakje scheermesje een fotootje van zichzelf liet afdrukken, werd hij ook beroemd. Tijdens de beurscrash van 1929 verloor hij het grootste deel van zijn fortuin weer. In 1932 overleed hij op 77-jarige leeftijd.
King Camp Gilette groeide op als zoon van een handelaar die gespecialiseerd was in ijzerwaren. King Camp volgde in zijn vaders voetsporen en werkte als handelsreiziger in ijzerwaren voor bedrijven in Chicago, New York en Kansas City. Ook begon hij zelf zaken uit te vinden; verbeteringen aan kranen en leidingen, waar hij ook patenten op kreeg. Tot zijn teleurstelling waren het voornamelijk anderen die daar aan verdienden. In 1891 kwam hij in dienst bij een andere uitvinder, William Painter, die de kroonkurk had bedacht. Die gaf hem een onvergetelijke tip: ‘Als je geld wilt verdienen, moet je een wegwerpartikel uitvinden.’ Dat klinkt logisch, want dan wordt je uitvinding steeds opnieuw gekocht.
Het probleem is natuurlijk hoe je een wegwerpartikel bedenkt. Er was al zoveel, dacht King. Inmiddels weten we wel beter. Tot dan toe werden mensen geschoren; door hun personeel of door een barbier. Had je daar geen geld voor, dan nam je een baard. Al sinds de bronstijd schoren mensen zich met een soort mes, eerst van, uiteraard, brons, vanaf de 17e eeuw met de nog steeds bekende messen die in een handvat geklapt worden. Die hadden een groot nadeel: ze moeten elke scheerbeurt bijgeslepen en gepolijst worden. Daar was een speciale leren riem voor, de strijkriem, aan de achterkant met canvas bekleed. Dat is lastig en vraagt veel oefening. Rond 1850 kwam er een scheermes op de markt van beter staal, dat minder vaak geslepen moest worden.
Toen de strijkriem van Gillette een keer versleten was, moest hij zijn mes buitenshuis laten slijpen. Dat gaf hem het idee, dat een dun, plat en vlijmscherp mesje misschien handiger was. Dat te laten maken was niet makkelijk, want het mocht ook niet te duur zijn. Pas toen Gillette de machineconstructeur en ingenieur William Emery Nickerson ontmoette gloorde er licht aan de einder. Nickerson ging ontwerpen en Gillette verkocht aandelen om geld binnen te halen. Samen werden zij de American Safety Razor Company. Een veiligheidsmes, omdat het mesje door het apparaat werd bedekt en je dus geen diepe sneden kon maken, zoals met het klapmes. Dat was waar Al Capone zijn litteken aan had overgehouden.
Ondanks het octrooi liep de verkoop aanvankelij
k niet zo goed; in een jaar tijd werden er 51 krabbertjes verkocht, met 168 mesjes. Geen vetpot. Gillette bedacht een marketingtruc: het apparaat werd gratis weggegeven en aan de mesjes terugverdiend. Een jaar later waren er 90.000 apparaten en 12,4 miljoen mesjes over de toonbank gegaan. Een nieuwe doorbraak vond plaats tijdens de 1e Wereldoorlog, toen het Amerikaanse leger voor alle soldaten krabbertjes en mesjes bestelde. Toen die soldaten terug in het land kwamen, bleven ze vaak trouw aan hun mesjes. Gillette ontwikkelde zich tot marketingstrateeg, met zijn foto op elk pakje mesjes. Nickerson werkte verder en vond de volautomatische slijpmachine uit. Veiligheidsmesjes hebben zich verder ontwikkeld, met 2 tot wel 5 mesjes en speciale mesjes voor dames. Het krabbertje is niet meer weg te denken uit de badkamer!
Reacties
Een reactie posten