Salon van Weleer

Sophie, de 1e huishoudster van mevrouw Belle de Fleurdelis, had het druk. Het liep tegen het einde van het jaar en dan moest er van alles gebeuren. Het huis moest schier stofvrij gemaakt worden, het houtwerk overal, van de kelder tot aan de zolder (bij wijze van spreken) diende in de olie gezet, kerstversieringen opgehangen, leveranciers ontvangen en boodschappenlijsten gecontroleerd. Vers ijs in de ijskelder, de wijnen geïnventariseerd en waar nodig aangevuld. De lijst was bijna eindeloos. En dan te bedenken dat het meeste werk over drie maanden weer opnieuw gedaan moest worden in naam van de voorjaarsschoonmaak. De feestdagen waren voor Sophie niet echt een feest. Het waren de drukste dagen van het jaar en zij moest alles controleren en in de gaten houden. Als er iets mis ging of ontbrak, dan was zij degene die erop werd aangesproken. En als mevrouw iemand ergens op aansprak, dan hield zij zich niet in. Gelukkig was dit niet de eerste kerst die Sophie in goede banen moest leiden en o...

Op 11 december 1950 besloot een rechtbank in Singapore dat een 14-jarig meisje terug moest naar haar ouder in Bergen op Zoom. Dat meisje had haar ouders echter al bijna 10 jaar niet gezien en was inmiddels met een 22-jarige schoolmeester getrouwd. Het drama in een notendop. Het besluit van de rechtbank leidde in Singapore tot hevige rellen, waarbij 18 doden vielen en enkele honderden gewonden. Het was een nasleep van de vijf jaar ervoor beëindigde Tweede Wereldoorlog.   Dat meisje was Bertha Hertogh, in 1937 geboren in Tjimahi (Cimahi) op Java in toenmalig Nederlands-Indië. Haar vader was militair in het KNIL, het Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger en haar moeder was van Javaans-Schotse afkomst, met een Nederlands paspoort. In 1942 wordt haar vader opgepakt en door de Japanners geïnterneerd, hij zal een van de mannen zijn die aan de Birmaspoorweg moeten werken onder erbarmelijke omstandigheden. Haar moeder trekt bij familie in, met de andere kinderen. Daar besluit zij, wellicht ...

Sophie, de 1e huishoudster van mevrouw Belle de Fleurdelis, boog zich over het stuur van haar fiets. Het was een doorsnee zwarte damesfiets, het soort dat in latere jaren een ‘omafiets’ werd genoemd, hoewel Sophie nooit oma zou worden. Met zo’n hoog stuur, waar je lekker rechtovereind op zat. Dat was over het algemeen een prima houding, behalve wanneer je, zoals nu, wind tegen had en het ook nog eens miezerde. Van die regen die je haast niet zag, maar waar je wel doornat van werd. Gelukkig had zij eraan gedacht om haar poncho mee te nemen en een regenkapje voor heur haar. De miezerregen vormde een plasje op haar poncho, waar die over het stuur hing. Daarachter zakte de poncho een beetje naar beneden, waardoor er een holletje ontstond. Wanneer er naar haar zin te veel regen zich opgehoopt had achter het stuur, gaf zij vanachter de poncho een duwtje, zodat het plasje aan de voorzijde eraf liep. Dan moest ze wel oppassen dat ze dat water niet over haar benen en schoenen kreeg. Al met al w...